تبليغاتX
خودم و خودش

خودم و خودش

    

          نیمه شب اواره و بی حس و حال

                                             در سرم سدای جامی بی زوال

                                                                                پرسه ای اغاز کردیم در خیال

                دل به یاد اورد ایام وصال

                                    از جدایی یک دو سالی میگذشت

                                                                        یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

                دل به یاد اورد اول بار را

                                             خاطرات اولین دیدار را

                                                                                ان نظر بازی ان اسرار را

                ان دو چشم مست اهو بار را

                                        همچو راضی مبهم و سر بسته بود

                                                                    چون من از تکرار او هم خسته بود

                 امد و هم اشیان شد با منو

                                          ناتوان بود و توان شد با منو

                                                                           دامنش شد خوابگاه خستگی

               این چنین شد اغاز دلبستگی

                                      وای از ان شب زنده داری تا سحر

                                                                         وای از ان عمری که با شد به سر

                 مست او بودم ز دنیا بی خبر

                                          دم به دم این عشق می شد بیشتر

                                                                                امد و در خلوتم دم ساز شد

                  گفتگوها بین ما اغاز شد

                                              گفتمش در عشق پا برجاست دل

                                                                             گر گشایی چشم دل زیباست دل

                گر تو زورق مان شوی دریاست دل

                                                  بی تو شام بی فرداست دل

                                                                           دل ز عشق روی تو حیران شده

                 در پی عشق تو سرگردان شده

                                                    گفت در عشقت وفادارم بدار

                                                                                 من تو را پس دوست میدارم بدار

                    شوق وصلت را بر سر دارم بدار

                                                    چون تویی محمور حمالم بدار

                                                                               با تو شادی می شود غم های من

                       با تو زیبا میشود فردای من

                                                    گفتمش عشقت به دل افزون شده

                                                                                      دل ز جادوی رخت افزون شده

                      جز تو هر یادب مدفون شده

                                                   عالم از زیباییت مجنون شده

                                                                                 بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

                       طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

                                                    در سرم جز عشق او سودا نبود

                                                                                     بحر کس در این جز او جا نبود

                      دیده جز بر روی او بینا نبود

                                                 همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

                                                                                       خوبی او شهره افاق بود

                     در نجابت در نکوهی طاق بود

                                                       روزگار اما وفا با ما نداشت

                                                                                     طاقت خوشبختی ما را نداشت

                   پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

                                                   بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

                                                                               اخر این قصه هجران بود و بس

                       حسرت و رنج فراوان بود و بس

                                                         یار ما را از جدایی غم نبود

                                                                                در غمش مجنون عاشق کم نبود

                    بر سر پیمان خود محکم نبود

                                                    سهم من از عشق جز ماتم نبود

                                                                                      با من دیوانه پیمان ساده بست

                  ساده هم ان عهد و پیمان و شکست

                                                          بی خبر پیمان یاری را گسست

                                                                                    این خبر ناگاه پشتم را شکست

                     ان کبوتر عاقبت از مرز رفت

                                                   رفت و با دلدار دیگر عهد بست

                                                                                با که گویم هم خون من است

                     خزم جان و تشنه خون من است

                                              بخت بد بین وصل او قسمت نشد

                                                                                این گدا مشمول ان رحمت نشد

                     ان طلا حاصل به این قیمت نشد

                                               عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست

                                                                                 با چنین تقذیر بد تدبیر نیست

                   از غمش با دود و دم همدم شدم

                                             باد نوش غصه او من شدم

                                                                           مست و مخمور و خراب از غم شدم

                ذره ذره اب گشتم کم شدم

                                                اخر اتش زد دل دیوانه را

                                                                              سوخت بی پروا پر پروانه را

               عشق من از من گذشتی خوش گذر

                                           بعد از این حتی تو اسمم را نبر

                                                                              خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

                  دیشب از کف رفت فردا را نگر

                                         اخر این یک بار از من بشتو پر

                                                                                  بر من و بر روزگارم دل مبر

                 عاشقی را دیر فهمیدی چه زود

                                           عشق دیرین گسسته تار و پود

                                                                                   گر چه اب رفته باز اید به رود

                   ماهی بیچاره اما مرده بود

                                       بعد از این هم اشیانت هر کس هست

                                                                                    باش با او ما را بس است

                      

 

+نوشته شده در یکشنبه 1387/12/11ساعت12:9توسط sheyda | |